ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΝΤΡΟΠΗΣ

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΜΙΑΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν είναι μονάχα η παρκαρισμένη μας αξιοπρέπεια την ίδια στιγμή που οι βιαστές της έχουν στήσει τρελό πανηγύρι στο κουφάρι μιας χώρας που ταπείνωσαν οι δοσίλογοι…

Δεν είναι μονάχα οι χαμένες ευκαιρίες που δεν αξιοποιήθηκαν για να δρομολογηθούν δραστικές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που θα καταστήσουν αυτή την κοινωνία – παρά τα όποια λάθη της και τις ηλίθιες ανοχές της – πρωταγωνιστή και καταλύτη των εξελίξεων…

Δεν είναι μονάχα ο γιαλατζή θρίαμβος της εξεγερσιακής φιλολογίας που δεν τόλμησα να ζωντανέψει και να μετατραπεί σε ουσιαστική διέξοδο δράσης για μια κοινωνία που ξεχειλίζει πλέον με μίσος και οργή για τους ξεγάνωτους τενεκέδες της υποταγής και τα κάθε λογής γιουσουφάκια…

Το κόστος αυτής της εξέγερσης που δεν έγινε…

Δεν περιορίζεται απλά στην καταγραφή ανελέητων και άσκοπων θυσιών που οδήγησαν μια κοινωνία ολόκληρη σε πραγματική βιωματική δυστυχία…

Δεν εξαντλείται στην καταγραφή ανερυθρίαστων αλλά και υποκριτών αβανταδόρων μιας ολέθριας πολιτικής που διεκδικούν το ρόλο του πιστού κοτζαμπάση σε έναν τόπο που υποθηκεύεται με γρήγορους ρυθμούς στο σουλτανάτο της σύγχρονης Γκεστάπο...

Και φυσικά το κόστος αυτής της εξέγερσης που δεν έγινε, δεν ολοκληρώνεται με την απαρίθμηση του βαρύτατου φόρου της υποτέλειας, που αποφάσισαν και διέταξαν δοτοί και προσκυνημένοι να αλυσοδέσουν με τα δεσμά του τη ζωή μας.

Το κόστος αυτής της εξέγερσης που δεν έγινε…

Επεκτείνεται και στους ίδιους τους νεκρούς. Στους δικούς μας νεκρούς. Στους ανθρώπους της διπλανής πόρτας που έφυγαν ταπεινωμένοι και ντροπιασμένοι γιατί όλοι εμείς δε τους πείσαμε πως είμαστε διατεθειμένοι να συγκροτήσουμε το δικό μας στρατό των περήφανων και αγωνιζόμενων πολιτών, που δεν παραδίδει την αξιοπρέπειά του σε κανέναν.

Το δικό τους το αίμα, δυστυχώς δεν έβαψε κόκκινη την περηφάνια μας. 

Έβαψε κόκκινα τα συνένοχα - με μια έννοια – χέρια μας, γιατί δεν τόλμησαν να σφίξουν μέσα τους δυνατά το όπλο της εκδίκησης, και να το στρέψουν αποφασιστικά στο προσκυνημένο κεφάλι των Νενέκων.

Κάθε μνημόσυνο για όλους αυτούς… ισοδυναμεί με ένα καινούριο στίγμα ντροπής για όλους εμάς που ανεχθήκαμε να ταφούν ταπεινωμένοι και ντροπιασμένοι.

Κάθε δικό τους προσκλητήριο… ισοδυναμεί με τη δική μας μεγάλη απουσία από τον αγώνα της τιμής για την πατρίδα μας και την υπεράσπιση της προσωπικής αξιοπρέπειά μας.

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι – οι δικοί μας νεκροί – δεν ταπεινώθηκαν επειδή το επέλεξαν.

Τους ταπείνωσε η μοίρα που διάλεξαν οι ταπεινωμένοι για όλους εμάς, επειδή απλά τους ανεχθήκαμε.

Και δεν είναι λίγοι οι δικοί μας νεκροί…

1727 Έλληνες, πολλοί από αυτούς, επιχειρηματίες, αυτοκτόνησαν, σημειώνοντας αύξηση 60% σε σχέση με την προηγούμενη διετία! Τα στοιχεία κατατέθηκαν στη Βουλή από το υπουργείο (Προστασίας!!!) του Πολίτη.

Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι οι αυτοκτονίες των απελπισμένων συμπολιτών μας έχουν ως εξής αναλυτικά:

Στην Αττική το 2009 ανήλθαν σε 158, το 2010 σε 178 και το 2011 σε 198

Στη Θεσσαλονίκη το 2009 σε 55, το 2010 σε 98 και το 2011 σε 97

Στην Ανατολική Μακεδονία & Θράκη το 2009 σε 30, 2010 39 και 2011 30

Κεντρική Μακεδονία το 2009 σε 34, το 2010 σε 42 και το 2011 σε 25

Δυτική Μακεδονία το 2009 σε 9 το 2010 σε 11 και το 2011 σε 15

Ηπειρος το 2009 σε 16, το 2010 σε 18 και το 2011 σε 16

Θεσσαλία το 2009 σε 32 το 2010 σε 56 και το 2011 σε 46

Στερεά Ελλάδα το 2009 σε 34 το 2010 σε 28 και το 2011 σε 25

Πελοπόννησος το 2009 σε 41 το 2010 σε 45 και το 2011 σε 36

Δυτικής Ελλάδα το 2009 σε 32 το 2010 σε 41 και το 2011 σε 41

Νησιά Ιονίου το 2009 σε 12 το 2010 σε 10 και το 2011 σε 8

Νησιά Βορείου Αιγαίου το 2009 σε 5 το 2010 σε 12 και το 2011 σε 13

Κρήτη το 2009 σε 37 το 2010 σε 30 και το 2011 σε 39

Για όλους αυτούς, η δικαίωση δεν είναι τα μνημόσυνα απ όλους εμάς. Αυτή η τιμή ανήκει αποκλειστικά και μόνο στις οικογένειές τους που τους στερήθηκαν.

Η δική μας ευθύνη είναι να δρομολογήσουμε άμεσα την ανατροπή, την παραδειγματική τιμωρία και τα μνημόσυνα των δολοφόνων τους, πριν δολοφονήσουν οριστικά την προδομένη μας πατρίδα.

Η δική μας εξέγερση θα είχε πολύ λιγότερους νεκρούς.

Και η δικοί μας νεκροί, θα είχαν κάθε δικαίωμα ακόμη και να επιλέξουν ένα θάνατο αξιοπρέπειας.

Και αυτό το δικαίωμα τους το στέρησε η ανοχή όλων…